Verslag Johannesburg

De onderstaande nummers verwijzen naar de verschillende pagina's van het dagboek dat Bernadettte, Wim en Ben in juni en juli 2006 in Johannesburg maakten

- u bent hier - | - 2 - | - 3 - | - 4 - | - 5 - | - 6 - |

Wim, Ben en Bernadette

E-mail uit Johannesburg - vrijdag 16 juni 2006.

Dag mensen,

Even een eerste mailtje achter de computer van het MES om te laten weten dat we goed zijn aangekomen. Gisteren een voorspoedige reis en een efficient welkom hier. Bijna meteen gaan slapen op onze private rooms. Vanochtend gezorgd voor het wisselen van geld en kennis gemaakt met Beryl de bedrijfsleider en met Leona. We vallen met de neus in de boter, want morgen bestaat MES 20 jaar en er zijn allerlei feestelijkheden georganiseerd.
Morgen 'Carnaval' waarbij we een hoop mensen zullen ontmoeten en zondag een mis en een gospel-gethering. Leuk! Vanmiddag al even met de chauffeur door de wijk gereden. Eerste indruk is hecktiek en straat leven, maar geen al te schrijnende situaties. Maar kijken of dat beeld de komende dagen veel moet worden bijgesteld....

Voor mij tenslotte; ook in dit deel van Afrika blijven Nederlandse namen lastig; op onze kamerdeuren prijkt respectievelijk Ben van Hilvoord, Bernadette Apple en Wim van Hoekwijk. Mooi toch!

Ok, gaat jullie goed en we melden ons binnen een paar dagen weer, naar verwachting met inhoud en met wat foto's.

Veel groeten daar, ook van Bernadette en Ben, Wim

E-mail uit Johannesburg - woensdag 21 juni 2006 17:49.

Dag mensen,

Al enkele dagen staat er bij Impilo een e-mail met foto's voor jullie in de outbox. Door een storing in de server op het hoofdkantoor van MES is er echter geen verbinding met internet. We zijn nu even in een internetcafe om je in elk geval vast iets van ons te laten horen.

Het gaat ons goed. We werden de afgelopen dagen in zo'n beetje de hele organisatie van MES geintroduceerd. Ook gisteren in een staff-meeting kregen we weer de kans om ons aan het personeel te presenteren. Iedereen is zich nu wel bewust dat we er zijn en wat we komen doen. En langzaamaan begint ook door te dringen dat we niet zwaar-christelijk zijn, maar op humaniaire grondslag willen samenwerken met MES en de patienten.
Gisteren een begin gemaakt met de massages. Een schot in de roos en voor ons een 'bevrijding' dat we aan het werk zijn. De "klantjes" staan vanmiddag weer in de rij, want het slaat erg aan en voegt ook echt wat toe aan de zorg die de mensen van Impilo geven.
Maandag is de manager Francine terug van verlof en zal de rest van de maand worden ingevuld. We hebben het gevoel dat we veel ruimte krijgen om dat naar eigen inzicht in te vullen en dat is prettig.
Ok, running out of time en we laten het hoer dus even bij.
Hoop dat we jullie snel de eigenlijke mail met de eerste foto's kunnen toesturen.
Gaat ook jullie goed en graag tot snel weer.

Veel groeten van Bernadette, Ben en Wim

E-mail uit Johannesburg - woensdag 21 juni 2006 18:45.

Dag mensen,

Internet doet het nu weer wel op het centrum.
Zo na het weekend een vervolg van ons reisverslag uit Johannesburg. Om te beginnen valt de winter hier erg mee. Overdag lopen we zonder jassen in de zon en is het zo'n 20 graden. Na zonsondergang koelt het snel af en 's nachts is het rond het vriespunt. Maar ja, dan liggen we gewoon op onze goede bedden.

Afgelopen weekend stond geheel in het teken van 20 jaar MES. De Staff had weinig tijd voor ons en gaf ons de gelegenheid om op eigen houtje een indruk te krijgen van het reilen en zeilen van het care centre. En we legden de eerste voorzichtige contacten met enkele patiënten. Bijgaande foto's getuigen daarvan. We leven een beetje tussen hoop en vrees. De eerste indruk was dat Impilo qua werkwijze en qua soort patienten niet echt bij de doelstellingen van AidsCare past. Op dit moment denken we dat we met de circa 10 aidspatienten in een gevorderd stadium van hun ziekte wel degelijk aan de slag kunnen. Onduidelijk is of we ook echt die ruimte krijgen. Morgen hebben we pas het eerste gesprek met Leona en zal dit duidelijk worden. De tienjarige Matahapelo heeft intussen ons hart al gestolen.....

Ben met Matahapelo

Johannesburg is een gevaarlijke stad. De foto van de omheining van het care centre is een statement daarvan. Gisteren toen we naar de Thanksgiving service in de kerk gingen zagen we meteen buiten de poort een doodgeschoten man (Bernadette had 's ochtend wel schoten gehoord, maar dit verband niet vermoedt) en 10 minuten later waren we getuige van een straatroof. Mooi om te zien hoe ook een aantal van 'onze' jongens meteen de achtervolging op de dader inzetten. Wij werden snel het terrein van de kerk opgeloodst....
De mis gaf ambivalente gevoelens. Een hoog haleluja-gehalte en zalvende woorden. Het werk dat MES vanuit dit heilige geloof doet is echter prachtig.

De omheining van het Care Centre

Inmiddels de nodige jongeren gesproken, die dankzij de heer nu voorbeelden zijn in de community. Gisterenmiddag een gospel-concert bij mogen wonen met de finefleur aan hiphop- en andere popgospelgroepen. De zaal werd bij tijd en wijle afgebroken door de toegestroomde jeugd. Waar Jesus al niet goed voor is.....

We hebben het goed met z'n drieën; veel gesprekken, veel sigaretten en veel wijn, die we op onze kamer nuttigen om patienten en staff niet te ontrieven.

We worden door Beryl, de bedrijfsleider, aangemoedigend om in de avonden vooral ook buiten het centrum te gaan, bijvoorbeeld om een cafe in het centrum op te zoeken. Na de ervaringen van gisteren hebben we besloten dit alleen onder begeleiding van enkele zwarte medewerkers te gaan doen.

Okay, dat is het weer even voor het moment. Gaat jullie goed!

Veel groeten van Ben, Bernadette en Wim

E-mail uit Johannesburg - woensdag 21 juni 2006 19:52.

Dag mensen,

Nu internet het weer even doet maken we er gebruik van om jullie meteen de afgelopen dagen te beschrijven.
Eergisteren zijn we met Chantelle, een charmante jonge stagaire-arts meegeweest met de mobile clinic. Op Twist-street werd gestopt aan een trotoir en park met de dak- en thuislozen van dat deel van Hillsbrow. Bij het verlaten van de bus vormde zich meteen een rij met patienten, die zich wilden laten nakijken. Ons vielen de gewone, aardige mensen op en de penetrante urinelucht die zij bij zich droegen. Wim werd meteen ingezet om intake-formulieren in te vullen met de wachtenden (naam, klachten, medicijngebruik en dergelijke) en hij werd meteen voor dokter versleten.

Bernadette en Ben voegden zich op aanraden van het medisch personeel tussen de mensen op de stoep voor social talk. En dat werkte fantastisch; dit soort contacten bevestigt het goede communitywerk wat MES op straat doet en het leidt de aandacht af van de bus, waar het inspannend genoeg is om de patientenstroom in toom te houden. Er ontstond alleen enige consternatie toen we moesten besluiten geen intakes meer te doen, omdat we niet iedereen zouden kunnen behandelen in de tijd dat we op deze plek zouden staan. Wim deed natuurlijk nog even een rondedansje op de stoep met een gezellige en iets te handtastelkijke dikke dame......
Op de terugweg werden enkele patienten door de medici geevalueerd en Ben noteerde het feit dat zelfs nieuwe flatgebouwen van boven tot onder zijn gestript van alles wat brandbaar is. Geen wonder dat al die warmtevuren op straat zo lekker branden!

Gisteren hadden we dan eindelijk het eerste echte gesprek met Leona. Ze vroeg nog eens expleciet naar Jan Straatman en verder ging het over de wederzijdse achtergronden en verwachtingen. Goed gesprek, waarbij we tot de conclusie kwamen dat het te vroeg is om al tot oordelen te komen. We gaan voorlopig maar eens met elkaar aan het werk.

Rond lunchtijd was er een MES-meeting voor alle stafleden van alle projecten en de kapel bij het hoofdkantoor zat vol met zo'n 100 mensen van allerlei pluimage. Voor alles werd Wim uitgenodigd om AidsCare bij de staff te introduceren. Hij heeft gezegd dat we de feestelijkheden rond het 20 jarig bestaan als een warm bad hebben ervaren en dat we uitzien naar de samenwerking binnen deze maand en op langere termijn. Hij kon het echter ook niet laten op duidelijk te stellen dat AidsCare weliswaar uit Rooms Katholiek Zuid Nederland komt, maar dat zij nadrukkelijk werkt op humanitaire grondslag. En dat wij om die reden net zo makkelijk samenwerken met Boedisten in Thailand als met Christenen in JHB. Een applausje was zijn deel en later zij de dominee dat "the message loud and clear" was geweest.

Bernadette met enkele patiënten

's-Middags werden we kort officieel voorgesteld aan de patienten van Impilo en vroegen we een vrijwilliger voor een demonstratie massage. Binnen twee uur hadden we al de eerste vijf patienten behandeld. Fantastische ervaring van beide kanten en al wat spontane klantjes voor morgen! De Nivea lotion was echter niet het-je-van-het en we hebben inmiddels zeer goede massage-olie gekocht. Daarover zometeen nog wat meer.

Gisterenavond zijn we dan toch voor het eerst buiten de poort geweest voor een borreltje. En in de bar hiernaast was het erg gezellig met Beryl en Mandy, de ietwat verlopen bardame die volgende maand haar 45ste verjaardag viert en nu al over niets anders kan praten.

Vanochtend kochten we de al eerder vermeldde massage-olie; de eerste kosten op rekening van AidsCare en het is de moeite waard. Een mooi moment in dit mailtje om te melden dat de zorg voor ons vanuit de staff echt prima is; we hebben bijvoorbeeld steeds een auto met chauffeur van MES tot onze beschikking voor dit soort noodzakelijke tripjes into town. Fijn meegenomen is dat onze driver een levendige en goedlachse man is met de nickname Thanks, omdat zijn Afrikaanse naam voor Europese stervelingen onuitspreekbaar is.

De massage-ronde van vanmiddag liep volledig de soep in. Dit werd bijvoorbeeld veroorzaakt, doordat Bernadette zich niet lekker voelt (griep?)en naar bed is gegaan, waardoor enkele patienten die aan haar waren toebedeeld moesten worden uitgesteld tot morgen. Het jonge meisje Matahapelo had dagen uitgezien naar de special treat, maar kon de pijn van zelfs de minste aanraking niet verdragen. Bij Ben en bij haar een slecht gevoel en dat is erg jammer. Het heeft hun band zo op het eerste oog echter niet geschaad. We zullen dat morgen even volgen. En tenslotte waren twee terminale dames, die we gisteren met wederzijds enthousiasme hadden behandeld, vandaag zo moe en slecht dat het van masseren niet meer is gekomen. Jammer en we zullen eraan moeten wennen dat er wat dit betreft werkelijk niets te plannen valt. Letterlijk leven bij de dag, verschrikkelijk.

Tenslotte, als al eerder gezegd stellen we het met ons drieën goed (hoewel Bernadette nu dus even op bed ligt...). Ben en Bernadette vinden het echter relevant om de achterban van stichting AidsCare te laten weten, dat binnen ons groepje Wim automatisch de spil van het drietal is, omdat hij als enige het Engels goed beheerst. Dit is al van belang in de kleine gesprekjes met patienten en met Mandy, maar zeker in de 'officiele' contacten met de managers en staff van MES. Het lijkt wel dat de Afrikaners een soort van Nederlands spreken, maar dat valt in de praktijk erg tegen en bovendien zijn er hier op het care-center maar 4 mensen die die taal ook beheersen. Hun Engels is al moeilijk genoeg te verstaan. Als we terug zijn in het mooie Brabant, zullen we hier met het bestuur van Stichting AidsCare nog eens expleciet over praten met het oog op eventuele toekomstige uitzendingen......

Ok, dat is het weer even. Ben en ik zijn na een nieuwe enerverende dag wel weer toe aan een borreltje (if you don't mind?!).

Heel veel groeten en tot een snelle volgende mail. We gaan ons best doen op nieuwe foto's.

Wim

terug naar het begin